Zwykle pozwalam swym oczom czytać tylko te książki, które zabiorą mnie w nową baśniową krainę. Zagłębiam się głównie w tych nierealnych historiach, to one są najbliższe memu sercu. Mimo tego dziwnego dla niektórych osób faktu, czasami pozwalam sobie na pogwałcenie tych zasad. Ostatnio, zdarza się to właściwie, nader często. W swej wspaniałomyślności, pozwoliłam uczynić kolejny wyjątek dla "Shirley", autorstwa jednej z sióstr Brontë. Oczywiście było to dla mnie nie lada wyzwanie. Ponad sześćset stron zwyczajności? Nie dam rady przez to przebrnąć! I rzeczywiście nie wygram zapałem z normalną książką. Ale czy "Shirley" należy do normalnych książek?
